اتخاذ ابعاد برجسته ایدئولوژی حکومتی ساسانیان از سوی المنصور در انتخاب کارکنان عالیرتبه اداری نیز منعکس است. کاملاً واضح است که المنصور، بنا به‌دلایلی که به برخی از آن‌ها به‌اختصار اشاره کردم و بسیاری از آن‌ها خارج از حیطه کار فعلی است، حساب می‌کرد که ایرانیان پرورش‌یافته در فرهنگ ساسانی، صرف‌نظر از سابقه تشرف و وابستگی به اسلام، از خدمتگزاران با وفای خلافت او و سلسله عباسی به‌طورکلی هستند. جانشینان بلافاصل او نیز با این برآورد هم‌رأی بودند (حداقل می‌توان گفت که قدرت ایرانیان در دربار خلافت در زمان المهدی افزایش یافت)، و درنتیجه مشاهده می‌کنیم که بالاترین سطوح اداری و امور کاخ عباسیان کاملاً در دست خانواده‌هایی چون برمکیان و نوبخت، که مشهورترین آن‌ها هستند، قرار می‌گیرد. این اوضاع تا زمان ترور فضل‌بن‌سهل، از خاندان برامکه و مشاور و وزیر المأمون، در سال 202/818 ادامه یافت، اگرچه از شدت آن به‌علت سقوط برمکیان در سال 187/803 و بی‌ثباتی ناشی از جنگ داخلی بین الامین و الامأمون کاسته شده بود.