برای معنی گرفتن از هر قطعه‌ای از اطلاعات ارائه‌شده در یک متن، خواننده یا شنونده باید بتواند آن را در الگویی از جهان واقعیت وارد

بافتی که در آن‌یک گفته می‌آید، تعیین‌کننده طیف معانی ضمنی است که می‌توان به‌طور معقول از آن بیرون کشید. اسپربر و ویلسون چنین پیشنهاد می‌کنند

حال بیایید مفصل‌تر به عوامل بالا نظری بی اندازیم. خود گرایس چنین می‌گوید که آن‌ها (طبق گفته‌ی خودش) «داده‌هایی» هستند که برحسب آن «شنونده» در

کارولس (1983) پیشنهاد می‌کند که خواننده ممکن است تداوم معنی را بین بخش‌هایی از یک گفته مشاهده کند ولی هنوز هم نتواند آن گفته را