دلیل دوم که به عنوان مترجم از کریم امامی سخن می‌گویم

پیروی سنتی لغت نامه ی دهخدا

دلیل دوم که نام امامی را در میان برخی لغت‌نویسان آورده‌ام این است که امامی پیروی سنتی در لغت‌نامه نویسی در ایران است که می‌توان آن را سنت فردی نامید.

سنتی که دهخدا آغازگر آن بود

این سنت که آغازگر آن مرحوم دهخداست تا به امروز کم‌وبیش ادامه یافته است. برخی ویژگی‌های این سنت ازاین‌قرار است:

• فرد تشخیص می‌دهد درزمینهٔ به‌خصوصی نیاز به تألیف لغت‌نامه است.
• فرد در خانه یا در محیط کار و بدون حمایت دولتی یا ناشر خصوصی اقدام به فیش‌برداری می‌کند.
• شیوه کاری که فرد برمی‌گزیند بیش از آنکه منطبق با اصول شناخته‌شده فرهنگ‌نویسی باشد متأثر از تشخیص‌ها و ترجیحات ذوقی و تجربی اوست.

لغت نامه امامی مصداق کامل شرایط بالاست 

البته همه ویژگی‌های فوق ممکن است در همه فرهنگ‌نویسان پیرو این سنت صدق نکند. اما لغت‌نامه امامی مصداق کاملی از این سنت است زیرا همه ویژگی‌هایی که برشمردم در کار او دیده می‌شود. امامی در هنگام نوشتن لغت‌نامه‌اش تصوری از کار لغت‌نامه نویسی داشت که بر تجربه او از لغت‌نامه‌های متعدد مبتنی بود. مخصوصاً او هم تجربه ویرایش لغت‌نامه حییم را داشت و هم بیش از چندین دهه با لغت‌نامه انگلیسی به انگلیسی آلبرت سیدنی هورنبی یا به اختصار ای اس هورنبی مأنوس بود. و به‌راستی چه کسی در نیمه دوم قرن بیستم زبان انگلیسی آموخته و نام هورنبی را نشنیده است. هورنبی یک حییم انگلیسی بود. بااینکه امروزه کار لغت‌نامه نویسی از سنت فردی خارج شده و به‌صورت گروهی و با استفاده از علم لغت‌نامه نویسی و امکانات رایانه‌ای تهیه می‌شود اما هورنبی به اسطوره‌ای در لغت‌نامه نویسی تبدیل شده و فرهنگ او از جهت سادگی در توضیح نکات دستوری، تلفظی، و کاربرد کلمات و تعداد مدخل‌ها و زیر مدخل‌ها با توجه به حجم کتاب برای بسیاری از زبان‌آموزان سراسر جهان بهترین فرهنگ آموزشی زبان انگلیسی است.