فرضیه ترجمه در سدة نوزده و اوایل سدة بیستم در بریتانیا:

تأکید بر متن مبدا و شکل متن مقصد در این فرضیه ترجمه

در سدة نوزده و اوایل سدة بیستم در بریتانیا بر موقعیت متن مبداء و شکل متن مقصد تأکید می‌شد. نمونه‌ای از مورد فوق، مجادله‌ای است که میان فرانسیس نیومن و ماتیو آرنولد بر سر ترجمة اثری از هومر در گرفت (ونوتی، 41- 118: 1995، و نیز رابینسون، (8-250: 1997). و این آغازی بود بر شکل‌گیری فرضیه ترجمه.

ترجمه کهن‌گرایانه

 نیومن با ترجمه کهن گرایانه اثر مذکور بر بیگانگی آن اصرار داشت و با این همه، بر این اندیشه بود که خوانندگان بیشتری را به سوی خود بکشاند. ماتیو آرنولد طی یک سخنرانی با عنوان «در مورد ترجمه هومر» (1978/ 1861) که از روش ترجمه قابل فهم دفاع می‌کرد، به شدت با عقیدة نیومن مخالفت کرد. مهم ان که آرنولد که استدلالش پیروز شد، به مخاطبانش اندرز می‌دهد به صاحبنظران اعتماد کنند که به اعتقاد او تنها کسانی هستند که صلاحیت دارند تأثیر متن مقصد بر متن مبداء را بسنجند. (مربوط به فرضیه ترجمه قرن 19 و 20)

نگرش نخبه‌گرا که باعث کاهش ارزش ترجمه شد

همان طور که بسنت (70- 69: 1991) خاطر نشان می‌کند، این نگرش نخبه‌گرایانه (elitist) هم به کاهش ارزش ترجمه (چون احساس می‌شد که متن مقصد هرگز به بالاترین سطح متن مبداء دست پیدا نمی‌کند و بنابراین، همیشه مطالعه  اثر به زبان اصلی مرجح است) و هم به کم توجهی به ترجمه (ترجمه تنها به منظور انتخاب نخبگان، انجام می‌شد) منجر گردید. حتی می‌توان گفت که این وضعیت تا به امروز در بریتانیا متداول بوده است. (فرضیه ترجمه)

 مثلا:

دانش آموزان پیش دانشگاهی و حتی دانشجویان دانشگاهی رشته‌های زبان اغلب از مراجعه به ترجمه‌ها برای کمک به درس‌هایشان، منع می‌شوند.

ادبیات عامه پسند بسیار کم به زبان انگلیسی ترجمه می شود.

فیلم‌های خارجی که زیرنویس دارند، به مقدار نسبتاً کم آن هم در سینماهای مهم و یا در شبکه‌های تلویزیونی BBCI و ITV بریتانیا به نمایش در می‌آیند.

این تقابل بین متن مقصد و متن مبدا از مواردی بود که هسته ی فرضیه ترجمه را در این دوران تشکیل می‌داد.